Kuz... Yomg'ir yog'ardi.

Avtobus bekatida bir yigit va

bir qiz gaplashib turar, qizning

közlaridan yosh sizib chiqardi.

-Seni sevmayman, meni öz

holimga qöy, -dedi yigit

yig'layotgan qizga. Qiz yigitni

toshbag'irlikda aybladi, undan

nafratlanishini aytdi va burilib

tez-tez yurib ketib ketib qoldi.

Yigit uning ortidan jim termulib

qoldi. U qiz bilan boshqa

körishmasligini bilardi. U og'ir

xörsinib qöydida mashinasiga

ötirib tög'ri onkologiya

markaziga bordi. 2-

qavatda joylashgan vrach

xonasiga kirdida stolida

öychan

ötirgan doktorga qarab

shunday dedi: "Men

tayyorman". Doktor örnidan

turib yigitning yoniga keldi.

Qölini uning yelkasiga qöydi:

"Bardam böl uka, hammasi

yaxshi

böladi, inshoolloh"

Yigitni jonidan ortiq sevadigan

qiz yigitning sönggi vaqtda

nega bunaqa bölib qolganligi

sababini bilmasdi. Yigit

kasalligini bilgach ancha vaqt

operatsiyaga rozi bölmadi. Oz

vaqt bölsada qiz bilan birga

bölishni istadi. Lekin baribir

tavakkal qilish kerak edi. U

qizning baxtli bölishini istar,

uning közlarida g'am va

achinishni körishni

istamasdi. Shu sabab qiz bilan

munosabatlarni uzishga qaror

qildi. Shunday böldi ham...

Qizda hayotga qiziqish

qolmagandi. U özini aldangan

his qilar, sog'inch azobi alamlar

bilan qorishib qalbiga og'riq

solardi. U hamma narsaga

befarq bölib qoldi. Yigitni

sog'inar, bir vaqtning özida

undan ranjirdi. Hammasini

unutishni istar, közlari

yig'lashdan tinay demasdi. Bir

qancha vaqt ötgach, ota-onasi

qistoviga köra bir doktor

yigitdan kelgan sovchilarga

rozilik berdi...

Yigit bölsa qizni uzoqlardan

köp kuzatardi, qiz buni

sezmasdi hatto. Yigit hammasi

tushga aylanib qolishini, va

uyg'onib, yana baxtli kunlarga

qaytishni istardi. Hayot uchun

astoidil kurashardi.

Kunlar tez ötaverdi. Qiz töy

kuni yaqinlashgach, öz

xusnihati bilan

yigitga töyi uchun taklifnoma

yozib jönatdi. "Mana, sizsiz

yashayapman...baxtliman...".

Shu ma'no mujassam edi bu

harakatida. Yigit

taklifnomani körib jilmaydi.

"Ha, sen albatta baxtli bölishing

kerak". Shu ma'no bor edi bu

jilmayishda. Anchadan beri u

bu qadar özini

yengil his qilmagandi. Qiz özga

yigit bilan chimildiqqa qadam

qöyganida, yigit ertangi

operatsiyadan tirik chiqmasligi

mumkinligi haqida öylardi... U

shu kuni qizga chin dildan baxt

tiladi...

Ertasiga yigit qölida ösha

taklifnomani mahkam siqib

operatsiya xonasiga kirib

ketdi...

Qiz kechqurun erini ishdan

kutib olarkan, uning kayfiyati

yöqligini sezdi. Eri unga bugun

bir yosh

yigit kasalxonada og'ir

operatsiyaning sönggi

daqiqalarida jon berganligini, u

judayam irodali bölishiga

qaramasdan, uni saqlab

qolisholmaganligini

aytdi.

-Bilasanmi, uning qölida bizni

töyimizga taklifnoma bor

ekan,- dedi u.

Qiz holsiz eridan taklifnomani

oldiyu yig'lab yubordi. U

özining xusnihatini

tanigandi...

(Muallif Zarif Ayubov)