Begubor sevgi sharobidan

mast bo'lgan ikki yosh bor edi.

Ular bir-birlarini juda ham

sevishar va hech ham

ayrilishni istashmasdi. Turmush

qurishibdi... Vaqtlar ötibdi...

Kunlarining birida qiz o'zining

farzandli bo'lolmasligini bilib

qolibdi. Öylab-öylab farzandsiz

baxtli yashay olmasliklarini

tushunibdi va ketishga qaror

qilibdi. Tongga yaqin yigitga

bildirmasdan uydan chiqibdi

va olis bir shaharga jönab

ketibdi.

Oradan yillar o'tibdi. Qiz yolg'iz

va nursiz yashashda davom

etibdi. Bir kuni ular yana

ko'rishib qolishibdi. Bu safar

yigitning yonida jajji qizaloq

ham bor edi.. Qiz yigitni qattiq

sog'inganini ham unutib uning

farzandlik bölganidan

quvonibdi va yigitdan sörabdi:

- Bu sizning qizingizmi? U sizga

o'xshamas ekan,

menimcha onasiga ko'proq

tortgan bo'lsa kerak.

Yigit xörsinib qöyibdi va

qizchasi eshitmaydigan tarzda

javob beribdi:

- Yo'q, onasi farzandli

bo'lolmas ekan, biz uni asrab

oldik...